Kosy (Turdus merula) na balkonie

Mój balkon stał się niemym świadkiem jednego z najpiękniejszych cudów natury.  Para kosów postanowiła założyć tu swój dom, wyprowadzając w tym sezonie aż dwa lęgi – za każdym razem samica cierpliwie wysiadywała trzy jaja. Po 12 dniach oczekiwania, na świat przyszły maleńkie, bezbronne pisklęta, a codzienność balkonu zdominowała troskliwa opieka i nieustanne karmienie.

 

Fascynujące było obserwowanie, jak z godziny na godzinę maluchy obrastały w piórka. Wystarczył najmniejszy szmer, by w gnieździe natychmiast otwierały się jaskrawożółte, wiecznie głodne dzioby. Między nami narodziła się też niezwykła nić zaufania. Samica nie uciekała na mój widok; trwała w gnieździe, przyglądając mi się z wielką czujnością. Nad bezpieczeństwem rodziny czuwał jednak samiec – gdy tylko pojawiałam się na balkonie, natychmiast lądował na pobliskim drzewie, wydając swoje charakterystyczne, ostrzegawcze dźwięki. Po trzech tygodniach intensywnego życia, młode kosy rozwinęły skrzydła, opuściły gniazdo i ruszyły w nieznane, pozostawiając po sobie piękne wspomnienia i te wyjątkowe kadry.
Ta intensywna przygoda trwała 4 tygodnie, od 20 maja do 22 czerwca. Choć już nie wróciły, udało mi się uchwycić ten niezwykły czas na filmie.
Kosy chętnie zajadają się pokrojonymi na pół jabłkami, mrożonymi owocami czarnego bzu, owocami jarzębiny, ligustru, porzeczek, jagód oraz aronii.
Kosy karmią swoje pisklęta głównie pokarmem zwierzęcym, który dostarcza dużej ilości białka potrzebnego do szybkiego wzrostu młodych. 

Kos zwyczajny (Turdus merula) – gatunek średniej wielkości ptaka częściowo wędrownego z rodziny drozdowatych (Turdidae).
Słowo turdus oznacza drozda, a merula to łacińska nazwa samego kosa.

Podstawą diety w tym okresie są: 

Dżdżownice
Ślimaki (bez skorup lub z miękkimi częściami)
Larwy owadów i chrząszcze

Drobne bezkręgowce zbierane z ziemi i ściółki

W późniejszym okresie rozwoju piskląt rodzice mogą nieznacznie urozmaicać ich dietę, dodając miękkie owoce i jagody. Pokarm jest zbierany wspólnie przez oboje rodziców, najczęściej na trawnikach i pod krzewami. 

Niezwykłe chwile na moim balkonie! Przez kilka tygodni miałam okazję podglądać z bliska życie rodziny kosów, która wychowała u mnie dwa lęgi (po 3 pisklęta). W filmie zobaczycie cały proces: od czujnego wysiadywania jaj przez 12 dni, przez błyskawiczny wzrost maluchów z żółtymi dziobami, aż po ich wielki odlot po 3 tygodniach. Zwróćcie uwagę na zachowanie rodziców – niezwykle odważną i czujną samicę oraz samca, który z pobliskiego drzewa zawsze głośno ostrzegał przed moją obecnością. Zapraszam na krótką opowieść o zaufaniu, instynkcie i pięknie dzikiej przyrody na wyciągnięcie ręki!

Gołąb grzywacz (Columba palumbus)

Gołąb grzywacz upodobał sobie asparagus na moim balkonie. Przylatuje o różnych porach, grucha patrząc mi w oczy, przygląda się, pozuje, w ogóle jest sympatyczny. Gołąb grzywacz (Columba palumbus) to największy dziki gołąb w Polsce i Europie. Osiąga do 45 cm długości i waży około 500 g. Charakterystyczne białe plamy po bokach szyi tworzą wzór przypominający grzywę, któremu ptak zawdzięcza swoją polską nazwę. Ciekawostki o gołębiu grzywaczu Mleko z wola: Obie płcie produkują w wolu specjalne „mleczko gołębie” – bogatą w białko i tłuszcz wydzielinę, którą karmią pisklęta w pierwszych dniach życia. Głośny start: Spłoszony lub zrywający się do lotu grzywacz wydaje bardzo głośny, charakterystyczny trzepot skrzydeł. Biała „grzywa”: Białe plamy po bokach szyi pojawiają się dopiero u dorosłych osobników; młode ptaki ich nie mają. Wyprowadzanie lęgów: W ciągu roku potrafią wyprowadzić do 3–4 lęgów, a ich ażurowe gniazda bywają tak luźne i cienkie, że jaja widać od dołu. Samica składa zazwyczaj 2 jaja, które wysiaduje przez ok. 16 dni.

Ubarwienie: Dominują odcienie popielatoniebieskie, z purpuroworóżowym nalotem na piersi i opalizującymi na zielono piórami na szyi. Oczy i dziób: Jasnożółta tęczówka oraz żółto-czerwony dziób. Głos: Wydaje niskie, rytmiczne, pięciosylabowe gruchanie, które często mylone jest z pohukiwaniem sowy. Lot: Charakterystyczną cechą jest głośne klaskanie skrzydłami podczas startu i lotu tokowego.

Dieta: Żywi się głównie nasionami, pąkami roślin i owocami (np. żołędziami, buczyną), a rzadziej owadami. Wędrówki: W Polsce jest ptakiem częściowo wędrownym – większość osobników odlatuje na zimę do zachodniej Europy, choć coraz więcej grup decyduje się zimować w polskich miastach.