Kosy (Turdus merula) na balkonie

Mój balkon stał się niemym świadkiem jednego z najpiękniejszych cudów natury. Para kosów postanowiła założyć tu swój dom, wyprowadzając w tym sezonie aż dwa lęgi – za każdym razem samica cierpliwie wysiadywała trzy jaja. Po 12 dniach oczekiwania, na świat przyszły maleńkie, bezbronne pisklęta, a codzienność balkonu zdominowała troskliwa opieka i nieustanne karmienie.

 

Fascynujące było obserwowanie, jak z godziny na godzinę maluchy obrastały w piórka. Wystarczył najmniejszy szmer, by w gnieździe natychmiast otwierały się jaskrawożółte, wiecznie głodne dzioby. Między nami narodziła się też niezwykła nić zaufania. Samica nie uciekała na mój widok; trwała w gnieździe, przyglądając mi się z wielką czujnością. Nad bezpieczeństwem rodziny czuwał jednak samiec – gdy tylko pojawiałam się na balkonie, natychmiast lądował na pobliskim drzewie, wydając swoje charakterystyczne, ostrzegawcze dźwięki. Po trzech tygodniach intensywnego życia, młode kosy rozwinęły skrzydła, opuściły gniazdo i ruszyły w nieznane, pozostawiając po sobie piękne wspomnienia i te wyjątkowe kadry.
Ta intensywna przygoda trwała 4 tygodnie, od 20 maja do 22 czerwca. Choć już nie wróciły, udało mi się uchwycić ten niezwykły czas na filmie.
Kosy chętnie zajadają się pokrojonymi na pół jabłkami, mrożonymi owocami czarnego bzu, owocami jarzębiny, ligustru, porzeczek, jagód oraz aronii.
Kosy karmią swoje pisklęta głównie pokarmem zwierzęcym, który dostarcza dużej ilości białka potrzebnego do szybkiego wzrostu młodych. 

Podstawą diety w tym okresie są: 

Dżdżownice
Ślimaki (bez skorup lub z miękkimi częściami)
Larwy owadów i chrząszcze
Drobne bezkręgowce zbierane z ziemi i ściółki
W późniejszym okresie rozwoju piskląt rodzice mogą nieznacznie urozmaicać ich dietę, dodając miękkie owoce i jagody. Pokarm jest zbierany wspólnie przez oboje rodziców, najczęściej na trawnikach i pod krzewami. 

 

Kos zwyczajny (Turdus merula) – gatunek średniej wielkości ptaka częściowo wędrownego z rodziny drozdowatych (Turdidae).
Słowo turdus oznacza drozda, a merula to łacińska nazwa samego kosa.