Mięta meksykańska (Plectranthus amboinicus)

Zamiast kwitnących kwiatów posadziłam sobie na balkonie pachnące zioło przypominające wyglądem trochę miętę. Jednak jego listki są bardziej mięsiste, grubsze, owalne, gęsto owłosione z wyraźnie zaznaczoną siateczką nerwów. Dostałam zaledwie kilka listków, które posadziłam bezpośrednio do ziemi. Doskonale się ukorzeniły, bez uprzedniego moczenia w wodzie. 

Zioło jest znane jako mięta meksykańska, mięta grubolistna lub mięta kubańska, a także oregano lub tymianek meksykański, hiszpański lub kubański. 

Roślina posiada nawet różne nazwy łacińskie - m.in. Plectranthus amboinicus, Coleus amboinicus, Coleus aromaticus. 

Mięta meksykańska (Plectranthus amboinicus) podobnie jak spokrewniona z nią komarzyca czyli plektrantus koleusowaty doskonale nadają się do wykorzystania, jako środek odstraszający owady, a przede wszystkim komary. Silny zapach zioła pochodzący od szeregu zawartych w nim związków i olejków eterycznych (m.in. tymol i karwakrol) z pewnością skutecznie zniechęci owady. 

Warto też pamiętać, że zawarty w niej tymol ma wprawdzie działanie lecznicze, ale w większym stężeniu jest trujący i po podaniu doustnym, może powodować uszkodzenia organów wewnętrznych (m.in. wątroby, nerek, serca, układu pokarmowego).

Mięta meksykańska ze względu na swój charakterystyczny, intensywnie ziołowy smak i aromat, określany jako połączenie tymianku, oregano i bazylii z mocną nutą mięty jest cenionym zielem przyprawowym i może być wykorzystywane kulinarnie, neutralizuje agresywne zapachy niektórych mięs (m.in. baraniny, jagnięciny, koziny, dziczyzny) i ryb.

Plectranthus amboinicus nie toleruje mrozu, ani nawet chłodu, dlatego zimy na zewnątrz nie przetrwa. Może być natomiast przez cały rok uprawiany w mieszkaniu, gdyż jest rośliną wieloletnią.
Dla lepszego rozkrzewiania, co jakiś czas warto też uszczykiwać końcówki jego pędów, wykorzystując pozyskane fragmenty jako sadzonki (dobrze ukorzeniają się w wodzie) lub dodatek do potraw.

Jaskółki oknówki zamiast przygotowywać się do odlotu, zajmują się macierzyństwem

Trwają odloty ptaków do ciepłych krajów, głównie do Afryki. Na łąkach widać grupy bocianów, które rozpoczęły sejmiki. Podobnie jak kukułki odlecą pod koniec sierpnia. Jaskółki brzegówki i oknówki oraz skowronki pozostaną do września. Do tego czasu na łąkach będzie można także podziwiać żurawie. Jaskółki dymówki ruszą w drogę w październiku. 

W moim oknie przy kuchni od strony północnej jaskółki (Delichon urbica) uwiły sobie gniazdo już w 2012 roku. Nie pytały mnie o zgodę, nie przeszkadzał im miejski gwar. Od tamtej pory przylatują co roku. Na dodatek w sąsiednim pokoju, również od strony północnej też mają gniazdo, wybudowane kilka lat później, dokładnie 4 lata temu w 2016 roku. 
Jest końcówka sierpnia, zbliża się termin odlotu, prawdopodobnie odlecą do Afryki i Indii. 

Tymczasem w moim gnieździe od kilku dni słucham o każdej porze dnia i nocy ciągłe kwilenie młodych jaskółek. Jest 24 sierpnia, czy zdążą dorosnąć i nauczą się latać na tyle, by nabrać sił na wyruszenie w podróż do ciepłych krajów? A może dorosłe jaskółki odlecą pozostawiając niesamodzielne potomstwo?
Pod koniec lipca znalazłam na parapecie wyrzucone z gniazda rozbite jaja. Widocznie nie chciały wysiadywać drugiego miotu, ponieważ już w tym czasie opiekowały się młodymi pisklakami. 

***

***

zobacz tez:

Jaskółka oknówka Delichon urbica

Lnica pospolita (Linaria vulgaris)

Lnica pospolita (Linaria vulgaris) - bylina należąca do rodziny babkowatych (Plantaginaceae). Rośnie jako chwast na przydrożach, murawach, na kamienistych zboczach, pastwiskach, łąkach, na polach uprawnych. Roślina wydziela nieco nieprzyjemny zapach, ale kwiaty bez zapachu.

 

Kwiaty żółte z ciemnożółtą gardzielą i z ostrogą zebrane w gęste grono w szczytowej części łodygi. Kwitnie od czerwca do września. Z powodu kształtu kwiatów, przypominającego buty, nazywana była dawniej przez lud pantofelkami Matki Boskiej.

    

 

Całe ziele jest trujące, zwłaszcza dla koni. Szczególnie trującym jego składnikiem jest alkaloid peganina. Dawniej była dość uciążliwym chwastem lnu i stąd pochodzi jej nazwa rodzajowa.

Kozibród łąkowy (Tragopogon pratensis L.)

Kozibród łąkowy (Tragopogon pratensis L.) Roślina dwuletnia z rodziny astrowatych. wysokości 30-80 cm. Występuje na łąkach, rowach, miedzach i przydrożach. 

Wszystkie kwiaty wypełniające koszyczek są żółte, języczkowe. Pylniki u góry ciemnobrunatne. Koszyczki kwiatowe zamykają się po południu. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Owocem jest wrzecionowata niełupka wydłużona w długo dzióbek z puchem kielichowym. Ma długość 16-22 mm, jest gładka lub pokryta brodawkami. Sok mleczny barwi się na czerwono.

 

 

Dzika marchew (Daucus carota L.)

Marchew zwyczajna (Daucus carota L.) – gatunek rośliny z rodziny selerowatych (baldaszkowatych).
Roślina dwuletnia, szorstko owłosiona i bruzdowana, dorasta do 100 cm, rośnie na łąkach, przydrożach, polanach, w zaroślach, na trawiastych nieużytkach. Liście wyglądają jak u zwykłej marchwi.
Kwiaty małe, białe, zebrane u szczytu rośliny w baldach złożony z pierzastymi pod baldachem i trójwrębnymi pod baldaszkami pokrywami.
Owocem jest rozłupnia, rozpadająca się na 2 jednonasienne rozłupki. Podczas dojrzewania owoców wraz z szypułkami, kwiatostan tworzy rodzaj kłębka.
Owoc rozłupnia, często bogata w białko i oleje.

Łatwo rozpoznać przynależność do tej rodziny ale bardzo trudno oznaczyć poszczególne gatunki. Rodzina baldaszkowatych (selerowatych), której charakterystyczną cechą są kwiaty zebrane w baldach zawiera oprócz wartościowych ziół (biedrzeniec, kminek, koper, dzika marchew) również rośliny silnie trujące (np szczwół i blekot): należy oznaczać bardzo dokładnie i w razie wątpliwości nie zbierać i nie używać tych roślin.

Opaślik sosnowiec (Barbitistes constrictus)

Opaślik sosnowiec (Barbitistes constrictus) – gatunek owada z rzędu prostoskrzydłych (Orthoptera), rodziny pasikonikowatych (Tettigoniidae).

Posiada bardzo silnie rozwinięte odnóża skoczne, silnie skrócone pokrywy oraz bardzo długie czułki, 3-krotnie dłuższe od ciała. Ubarwienie ciała jest zielone lub brunatne, długość ok. 3 cm. Groźny szkodnik niszczący drzewostan leśny, ponieważ jego larwy żerują początkowo na krzewach, roślinach runa, a później na pąkach i igłach drzew iglastych, głównie świerku, sosen. Dorosłe owady pojawiają się od końca czerwca do października.

zobacz też:

http://www.pyrgus.de/

Tawuła wierzbolistna, tawuła bawolina (Spiraea salicifolia L.), Strangalia wysmukła (Strangalia attenuata)

Na skraju lasu, wzdłuż asfaltowej drogi natknęłam się na duże połacie prawie 2 metrowej tawuły wierzbolistnej, tawuła bawolina (Spiraea salicifolia L.). Na sztywnych pędach tawuły piękne różowe wiechy kwiatów, na których siedział sobie żółto-czarny chrząszcz - strangalia wysmukła (Strangalia attenuata), z rodziny kózkowatych.

Liście tawuły długości 4 do 8 cm, skrętoległe, barwy jasnozielonej, pojedyncze, podłużnie lancetowate, z zaostrzonym wierzchołkiem, ostro piłkowane na brzegu i delikatnie orzęsione. 

Kwiaty różowe, drobne, z płatkami korony o długości 3-4 mm, zebrane na szczytach pędów w walcowate lub stożkowate wiechy (o długości 10 do 15 cm).

Zasiedla gleby wilgotne, żyzne, o odczynie obojętnym, piaszczyste i pylaste, mineralno-próchniczne. Spotykany na wilgotnych łąkach, brzegach zbiorników wodnych, w olszynach. Czasami tworzy duże zarośla.

Strangalia wysmukła (Strangalia attenuata) to gatunek chrząszcza z rodziny kózkowatych o zmiennym ubarwieniu. Najczęściej spotykamy osobniki z żółtymi pokrywami, pokrytymi czarnymi plamami, które tworzą przepaski. Odnóża są żółte, poza tylnymi udami, które są czarne. Na przedpleczu znajduje się wzgórek. Czułki mają żółte pierścienie. Długość ciała wynosi 14-20 mm. Osobniki dorosłe żywią się pyłkiem kwiatów oraz nektarem. Rozwój trwa 2-3 lata. Samica składa jaja w korze drzew i krzewów. Larwy rozwijają się w butwiejącym drewnie.